February 4, 2015

October 13, 2014

Please reload

De knop.

February 4, 2015

Het is de afgelopen drie maanden stil geweest op Oorigineel.nl omdat er geen nieuwe blogs en nieuwsbrieven bij kwamen. Daarom is het weer hoog tijd voor een nieuwe blog! De afgelopen maanden heb ik niet stilgezeten. Na mijn eerste blog op Oorigineel is het balletje gaan rollen. We hebben inmiddels twee succesvolle activiteitendagen achter de rug! De Sint is weer vertrokken naar Spanje, en de Kerstman heeft zijn jaarlijkse bezoekjes ook weer afgerond. En we zijn een nieuw jaar in gedoken. Werken is een dagelijks bezigheid en daarnaast komt mijn studie nog steeds om het hoekje kijken.  Na een drukke dag met veel geluiden, bewegende monden en handen, is het heerlijk om de deur achter mij dicht te trekken, in mijn hoofd bedoel ik dan. En gewoon het geluid uit te zetten, door een simpele beweging. Een druk op de knop.

Een hoortoestel of een CI is toch juist om mee te kunnen horen? Dat klopt en dat is een groot voordeel voor ons. Maar stilte, die is net zo lekker! In mijn jeugd moest ik mijn hoortoestellen altijd in.  Altijd, behalve als je in bad ging, zwemmen of ging slapen. That’s it! Met elke activiteit en elk moment van de dag had ik ze in. Zo normaal, dat ik niet zonder kon. Alles moest ik horen, want horen…dat is toch normaal? Als je oren niet werken dan ben je anders. Maar ik, ik wilde net zo normaal zijn als iedereen die kan horen. Dus mijn hoortoestellen gingen in zodra ik mijn ogen open deed. En gingen pas weer uit als ik mijn oogjes ging sluiten of als er water bij kwam kijken. Heel lang heb ik mijn hoortoestellen zowat beschouwd als  een verlengde stukje van mijn huid. Als ik mijn hoortoestel kwijt was, en of mijn batterij leeg was raakte ik al licht in paniek. Zonder mijn hoortoestel zou ik de klanken uit iemand zijn stem niet kunnen waarnemen, en zou het mij nog meer energie kosten diegene te begrijpen. Zonder mijn hoortoestel zou ik niet kunnen horen wanneer de waterkoker stopt met koken en de thee klaar is. Zonder hoortoestel zou ik geen verkeer kunnen horen en telkens schrikken van een passerende auto. Zonder hoortoestel zou ik niet kunnen genieten van het getik van de regen op mijn schuine dakraam.

Maar niemand heeft mij ooit verteld, dat stilte….minstens net zo lekker is! Heb je wel eens moeten studeren terwijl je buurman ineens besluit zijn keuken te verbouwen? Of ‘s nachts als het begint te onweren en jij net in je bed ligt? Misschien zelfs de stratenmakers die vroeg in de ochtend aan de straat beginnen te werken op een dag dat jij eigenlijk wilt uitslapen? Maar ik kan met een druk op de knop het geluid uitzetten. Met de knop binnen handbereik heb ik de controle over de dingen die ik niet wil horen.

Toch hebben hoortoestellen ook nadelen, bijvoorbeeld het fluiten/piepen vanuit je oren. Als je vriendlief stevig wilt knuffelen of als je op je oor wil liggen. Alles wat op je hoortoestel komt dat fluit! Zelfs tot vandaag schrikken mijn horende vrienden en of familieleden wel eens als ik hun een knuffel geef. Zodra onze hoofden elkaar raken klinkt er ineens een piep! En deinzen ze een stukje achteruit waarna ik wijs naar mijn hoortoestel en ze gelukkig snel van hun schrik bekomen. En dan de batterijen, ze weigeren dienst op de momenten dat ik ze het meest nodig heb. Het gebeurd tijdens het spannendste moment in de film, midden in een belangrijk gesprek, of tijdens een super leuk liedje op een festival.

Ook mijn figuurlijke batterij wil ook wel eens leeg raken. Na een drukke dag is niks heerlijker dan het geluid even uit te zetten.  Wakker worden in alle rust is ook mijn dagelijkse bezigheid. Terwijl de geluiden om me heen doorgaan komt er in mijn drukke hoofd geen input meer. En ik kom dan totaal tot rust. Dit zijn de momenten waarop mijn acceptatieniveau het hoogst is, diezelfde beperking geeft mij ook een middel om mijn batterij weer op te laden. Lang leve de knop dus!

 

 

Please reload